حمام محله درویش دماوند مربوط به دوره صفوی است و در تاریخ ۹ اردیبهشت ۱۳۸۲ با شمارهٔ ثبت ۸۵۱۷ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این بنا که از سنگ ساخته شده ابتدا در دوره قاچار و بعد از آن در پهلوی اول و سالهای اخیر تغییر و مرمت شده است.
حمام محله درویش دماوند در مسیر فرهنگی شهر دماوند قرار دارد که از امامزاده عبدالله آغاز و به مسجد جامع شهر منتهی می شود. این بنا مربوط به ۴۰۰ سال پیش است. شواهد و مدارک موجود به خصوص نوع گنبد ها و قوس های بنای حمام تاریخی محله درویش شهر دماوند، نشان می دهد که قدمت این مکان تاریخی به دوران صفوی باز می گردد. بنای این حمام تاریخی، مستطیل شکل است. این بنا در جهت شمال به جنوب احداث شده و شامل دو در ورودی است که در جبهه شمالی و جنوبی از یکدیگر جدا شده اند. بخش شمالی حمام وسیع، سنتی و دست نخورده باقی مانده و مسیر ورودی آن به رختکن به شکل دالانی پیچ دار ساخته شده است.
بنای رختکن حمام شمالی که با طرح چلیپایی احداث شده، شامل گنبد بزرگی در وسط و چهار نیم گنبد است که ترکیب موزون و زیبایی به آن بخشیده و سه سکوی نشیمن در شمال، جنوب و غرب آن تعبیه و بدنه آنها با کاشی سفید پوشانده شده است. گرمخانه این حمام شامل فضایی مستطیل شکل است که جهت شرقی-غربی داشته و دو ستون قطور امکان تعبیه طاق و تویزه ها و نگهداری سقف را فراهم نموده که در اطراف فضای گرمخانه سکوهایی جهت نشیمن ساخته و بدنه آن نیز با کاشیهای سفید رنگ همچون رختکن پوشش داده شده است. طاقهای این بخش از حمام دارای قوس جناغی است و قسمتهایی از آن که در مرمت دوره های بعد نیاز به دستکاری نداشته، دارای توازن و ایستایی بسیار خوبی هستند که با احداث فضای کوچکی در ضلع غربی بنا جهت رفع نیاز مراجعه کنندگان به حمام، نشان می دهد که همگی متعلق به بیش از پنجاه سال گذشته می باشند.
ثبت دیدگاه